مشكلتى اللى الناس شايفاها مشكلة

انا ربنا خلقنى لسانى طويل او يمكن اتربيت كده , مش لسان طويل بمعنى ان بشتم يعنى او كده, لا انا دايما بحب اقول اللى جوايا و اللى فى قالبى على لسانى وحش او حلو مش فارقة, يعنى انا معرفش ابقى مش طايقة حد واضحك فى وشه, ومعرفش ابقى زعلانة من حد فى حاجة او عمل حركة استفزتنى و مقولش.. اصل انى مقولش ده معناها انى هروح اتكلم فى ضهرك من باب انى اطلع اللى جوايا او من باب انى مغلولة منك, فا بما انى هتكلم هتكلم متهيألى ان الاحسن انى اتكلم فى وش الناس بدل ما اتكلم فى ضهرهم, ولا اية؟

للاسف بقى الناس مش بتقدر الحتة دى, عندهم انك تتكلم فى ضهرهم احسن و الطف من انك تيجى تقول يا فلان انا مضايق منك فى 

كذا او انت شخصية بتعمل كذا غلط او فيك صفة بتضيقنى.. تقريبا النوع ده من الناس بقى مرضى و مش طبيعين.

متهيألى ان لازم الناس تتغير مش تتغير كا شخص لا, تتغير انها بس تتقبل رأى الاخر ان مش لازم كل الناس هتحبك و مش كل الناس

 هتجاملك وانت الاحسن ليك و ليهم ان تسمع منهم هما مضايقين منك فى اية او شايفين انك مثلا فيك اية عيوب.. واللهى بقى انت عايز تغيرها بعد كده انت حر محدش هيجبرك على حاجة زى دى, الفكرة بس انك مش المفروض انك تحاسب الناس او تزعل منها

عشان بتقولك الصراحة حتى لو كانت الصراحة دة جارحة, تقبل الاخر و كان قال الاستاذ زياد الرحبانى "الصراحة بتجرح لكن بتفيد".  

الموضوع بقى يتلخص فى كلمتين صغيرين.. يا اما انت هتجامل الناس و تضحك عليها و تبتسم فى وشاها ساعتها هتبقى منافق ابن 

 كلب, او انك تقول اللى فى قلبك ومتبقاش كداب او مجامل و ساعتها هيزعلوا منك بس انت هتبقى مرتاح.. الاختيار فى الاخر ليك.